راهی که باید کوتاه‌تر شود

در دل کوه‌های زاگرس در میان روستا‌های اطراف نورآباد، کودکانی هستند که هر روز، پیش از طلوع آفتاب، پا به راهی سخت و طولانی می‌گذارند. جاده‌ای خاکی و پر پیچ و خم که به مدرسه ختم می‌شود؛ جایی که رؤیاهای کوچکشان شکل می‌گیرد.

کودکانی که با کفش‌هایی کهنه و کوله‌هایی سبک، کیلومترها راه می‌روند تا به کلاس درس برسند.
باران که می‌بارد، راه گلی می‌شود. آفتاب که می‌تابد، گرما نفس‌گیر می‌شود. اما آن‌ها می‌روند با امیدی که از دل خاک جوانه می‌زند.

این مسیر دشوار، برای بسیاری از کودکان، مانعی‌ست میان آن‌ها و آموزش. گاهی آن‌قدر سخت که ترک تحصیل تنها گزینه‌ی ممکن می‌شود.

ما باور داریم که هیچ کودکی نباید به‌خاطر نبود وسیله‌ی نقلیه، از مدرسه باز بماند.
با کمک شما می‌خواهیم هرینه‌ی سرویس ایاب‌وذهاب این کودکان فراهم کنیم؛ تا راه مدرسه امن‌تر، کوتاه‌تر و روشن‌تر شود.

بیایید با قلب‌هایمان، پلی بسازیم میان خانه و مدرسه.